Hayat bazen acımaz olabiliyor. Aslında insan acımasız oluyor ve biz hep hayatı suçluyoruz. Hepimiz hatalarımızı, pişmanlıklarımızı kabullenemediğimizden hayatı suçluyoruz.  Bunu hepimiz yapıyoruz. Sen, ben, sizler, bizler, onlar diğerleri... İnsan o kadar acımazsız ki en çok da kendine acımasız. Biz hayata küferederken hayat bize o kadar çok fırsat veriyor ki sadece biz kullanamıyoruz ve bu yüzden hayatı suçluyoruz. Ben kendime acımadım. Korkunun, gururum arkasına sığındım. Bir çok hatalar yaptın ve bunları bedelini ödüyorum. Nasıl ödüyorum kavuşamayarak. Ben Allahın nasip etmedin dedim. Sitem olarak değil. Sadece kendi suçumu yaradana yükledim. Aslında tüm suç benim. Bu hala kendimi kendim getirdim. Bu saaten sonra değişir mi bilmiyorum. Cidden bilmiyorum. Her şeye sıfırdan başlamak korkutuyor beni. Eminim ki bi daha asla yaptığım hataları yapmayacağım. Çok ders aldım. Her gün düşündüğüm de hala ders alamaya  devam ediyorum. İnsan kaybettikçe anlıyor kıymetini ben kaybettim. Bu yazıda olmadı la sanki. Tam odaklanamadım. Sigara da yopk kahvede anlamadım ben bu işten bişey. :Sikerim la başlaım ben böyle işe. Yazsak da değişmiyor bişey yazmasakta. E o zaman. Neden yazıyorum. İşte orasını bende bulamadım.